|
|
|
|
|
|
مقالات اين بخش تاتی و تالشی بازمانده زبان ماد1 تاتی و تالشی بازمانده زبان ماد2 تاتی / دایرۀ المعارف بزرگ اسلامی
|
ترجمه : سلام آورده اَم من براى «باكو» براى اين شهر كه مظهر صد ظفر است كه خود صد هنر است به آن «شاه داغ» آن «كوه بابا» آن «عروس كُش» آن «زرغ آوا» آن «سولَ سنگ» آن «دره اَنگ» آن «دى گومور» به يك عمر از هر طرف، از هرجا از هر وجب، از هر قطعه در آغوشم گل چمن - چمن در دلم پر از سخن خوشبختى من سلامها آوردهام كلامهاى خوش آوردهام به انسانهاى آزاد به سواحل خزر، به قومها به شهيدان نابهنگام از دست رفته به جوانهايى كه يك شب در يك عمر آسوده نغنودند به آن كه هنوز نيامده است به آنكه هنوز دنيا را نديده قهرمانها به يك عمر هنوز يك روز خنديدن را نديده انسانها به هر كودك و نوجوان كه به ماتم است در روز عيد به بى شمار انسانهايى كه در دهان توپ، به زير تانكها آتش گرفتند و خاكستر شدند به خردسالانى روستايى كه يك روزه و يك شبه ريش در آوردند و ريشه دواندند سرباز شدند. به گريختگان از وطنم به آن در سرزمين خويش بىوطن مانده و سوخته ها به مهاجران وطن ما كه چشم اميد به سوى وطن خويش دارند چشم خويش به انتظار به راههاى دور دوختهاند. به آن كه از خانه خويش دور مانده است و زنده - زنده در حال سوختنند به آن كاسب كوچك سيه طالع، سيه روز خانه به دوش كه هيچ ندانست براى چيست بودن انسان در سلطه تا به چيزى اميداوار شود به سرباز زرد مو دستش خونين، چشمش خونى كه برايش كشتن انسان يك بازى ست، يك سرگرمىست. به عروسىهاى نيمه تمام به دلهاى افتاده در دهشت من سلامها آوردهام دلمشغوليها آوردهام اميد دارم به اميدها به يَلهاى جوان به تازه دامادى كه شب عروسى از گلوله دشمن نهراسيد نالههايش گوش فلك را پاره ساخت به اشك چشمان خويش به اين ناگوارى اين گونه از قزنفل و لالهها از فريادها و نالهها سيل ساختند، پل بستند سينههايشان را كوره سرب گلولهها ساختند به آن انسانهايى كه ايستاده مردند به آن انسانهاى جسورى كه به آن انسانهاى مغرورى كه به يك شب در عمر خويش به پا خاستند از خون و جان گذشتند و نترسيدند از زير توپها، تفنگ ها نگريختند، نلرزيدند به خاطر آزادى وطن حتى صدسال در انزوا ماندند در كنجى افتاده ماندند زنگار ظفر خواهى از سر زدودند زنگ سفر را در سر به صدا درآوردند من سلامها آوردم كلامهاى خوش آوردهام ( مترجم :علي عبدلي)
|
سلام آواردام مقصود حاجي اف (قوبا ي جمهوري آذربايجان) من بَ بوكو بَ اين شَهَر كى نومونه صد ظَفَرو كى خويشتنى صد هونَرو اَشاه داغمَ اَ كو بابا اَ عروس كوش اَ زرغ آوا اَ سوله سنگ اَ دَرَ اَنگ اَ دى گومور بَ ىَ عومور اَ هرطرف، اَهر جيگَ اَهر وْيژَ، اَهر تيكَ قوجاغمَ گول چَمَن، چَمَن دولَم پور اَخَسَ سوخَن من سلامها آوار دام خوش كلامها آوار دام بَ آزاد اينسانها يو بَ لوخزر، بَ قومهايو بَ وقت سوز مُردَ شهيدا بَ جوانها كى بَ ىَ شو بَ ىَ عومور گفتى ويدا. بَ هَلَ اَماى نَبيرَ بَ هَلَ دونيا نَديرَ قهرمانها بَ ىَ عومور، هَلَ اى روز خندَ نَديرَ اينسانها يا بَ هركوكوكى ايگيدو بَ ماتَمو، بَ روز عيدو بَ ساى حيساب سوز اينسان كى بَ دوهون توپ، بَ زير تانكها آتاش گوفتونر، خاكسر بوروند بَ ده دينَ كورپَ هاكى هَبَ ىَ روز، هَبَ ىَ شو ريش آوار دوند، بيغ دوراردوند عسكر بيروند بَ وطن مو وْير يختَ ها بَ وَطن خويشتنى ها وَطن سوز موندَ سوختَ ها اَوَطَن بَ وَطن رافتَ بَ وطن اومود ساختَ ها بَ اينتيظار چوم خويشتَنَ بَ دورَ راها دوختَ يا بَ بَدورو خونه خويشتن هـَ زوندَ - زوندَ سوختَ ها بَ كاسيبو وَچَ نومو سينه طاليع، روز و سيَه خونَ بَ دوش هيچ نَبَستا بَ چو نومو بَ فيروموندَ بيرَ اينسون كى هَلَ ميش اُميد بَستن. بَ زَردَ موىَ عسكر كى دَسو خونى، چومو خونى اَدَمى كُشتَن بَرى يو ىَ وازى يو، ىَ آيينى يو بَ نيمَ ماندَ عَرسى ها بَ دول رافتَ ترسى ها من سلامها آوار دام دول دَرَنها آوار دام اَ اُميد من بَ اُميدها بَ فيل جُثَ ايگيدها ب تازَ بَگ كى شو عَرسى اَ گوللَ دوشمن نَتَرسى ناله هايو گوشِ فلك پارا ساخته بَ اَرس چوماى خويشتنى ياز اين خاريَه اين طاريَه اَ قَرَ نفيل، اَلالَ ها اَ فريادها، اَنالَ ها سَيلَ ساختوند، پورَ ساختوند اَغور غوشون گوللَها كى بَ سينَها كورَ ساختوند بَ اَمَردَ اينسانها كى سرپاى مُردَ بَ اَجسور اينسانها كى بَ اَمغرور اينسانها كى هَبَ ىَ شُو، ىَ عومورَ بَ سرزَروند اَ خون، اَجون خويشتنىها نَتَرسيروند ا َزير توپها، آفتاموتها نَ ويريختند، نَ لرز يروند بَ خاطر آزاد لوق وطن صاد سالوكى پَلال شوندَ بَ ىَ كُنج آفتارا موندَ زَنگ ظَفَرَ اَسَر زَروند زَنگ سَفَرَ بَ سَرزَ روند مَن سالامها آواردام خوُش كلامها آوَردام منبع : عبدلی علی، ادبیات تات و تالش،نشر سهامی انتشار، تهران ، 1380 |
پیام کوتاه : 
|
